Waarom samenwerken

hier op Linked in de persoonlijke visie van ons bestuurslid Babette de Bruijn
Samen Stromen
We praten steeds vaker over samenwerking in de zorg.
Maar in de praktijk betekent dat vaak: nóg een overleg erbij.
Eergisteren namen we als bestuur van Logopedie Netwerk Rivierenland deel aan de regiobijeenkomst van de NVLF over samenwerking in Rivierenland.
We mochten dromen over de ideale werksituatie: betaald overleg, volledige overdrachten en kortere behandeltrajecten.
Mooi!, tegelijk confronterend.
Want in de praktijk doen we als logopedisten vaak iets anders.
We nemen werk over dat eigenlijk anders georganiseerd zou moeten zijn.
We vullen gaten in systemen. We werken bijvoorbeeld als eerste lijner in het speciaal onderwijs, organiseren samenwerking rondom complexe hulpvragen in het regulier onderwijs en leveren aan huis complexe zorg, als preverbaal of neuro specialist.
En we doen dat vaak zonder discussie, omdat het “voor de cliënt” is.
Zo testte ik onlangs een leerling puur om een verlenging van een arrangement (hulp op school) mogelijk te maken. Niet omdat het inhoudelijk mijn vraag was, maar omdat het systeem daarom vroeg.
Hier gaat het fout!
We zijn een beroep geworden dat draait op goede wil, flexibiliteit en “even meedenken”.
Hierdoor raakt onze agenda voller, onze invloed kleiner en onze positie zwakker.
Samenwerking wordt vaak gepresenteerd als dé oplossing.
Maar de eerste reflex is in de praktijk meestal: zuchten.
Weer een overleg.
Weer aan tafel.
Weer tijd weg uit de praktijk.
Zonder samenwerking blijven we individueel brandjes blussen in een systeem dat niet klopt.
De vraag is dus niet óf we regionaal moeten samenwerken als paramedicus.
De vraag is: Durven we onszelf serieus te nemen in die samenwerking?
Dat begint bij iets fundamenteels dat we als beroepsgroep te vaak wegwuiven: onze tijd en expertise zijn geen gratis infrastructuur voor andere domeinen, omdat de zorgverzekeraar het toch wel vergoedt.
Als er een beroep op ons wordt gedaan, hoort daar structurele en eerlijke betaling tegenover te staan.
Niet als gunst, maar als uitgangspunt.
Van daaruit wordt samenwerking pas echt interessant.
Niet als extra overleg, maar als herontwerp van zorg in onze regio, in onze wijk.
Laten we samen de volgende vragen beantwoorden:
Welke doelgroepen zijn beter af in een multidisciplinair eerstelijnsteam?
Waar kunnen we preventief werken in plaats van achteraf repareren?
En wat levert dat op voor cliënten, scholen én gemeenten?
Laten we ophouden met meebewegen in structuren die niet voor ons werken!
Laten we als logopedisten actief positie innemen richting paramedische collega’s en onderwijs.
Niet om werk over te nemen, maar om samen de route uit te stippelen.
Dit kan klein beginnen met de school naast de praktijk of de fysiotherapeut in hetzelfde gezondheidscentrum.
Maar met één uitgangspunt: samenwerking is geen extra taak, het is een herontwerp van zorg.
Niet meer losse eilandjes, maar samen verantwoordelijkheid nemen voor duurzame zorg in de regio.
Samen stromen.
Daar begint het.